Benim gibi inatçı bir doktor çıktı karşıma,
"İyileşmeyeceğim" dedim, "İyileşeceksin" dedi.
"Kendin için olmasa da," dedi,
"Sana değer verenler için savaşacaksın."
O zamana kadar tüm umutlarımı kaybetmiştim,
Bir anda ufacık bir ışık yandı içimde.
Bunu bana yapan, benim doktorum oldu;
Bana tekrar savaşmayı, ayakta kalmayı öğretti.
Yaralı yüreğimi bir o gördü,
İlk başlarda tereddüt etsem de,
Şimdi koşulsuz güveniyorum ona.
Bana bir sevdiğim olduğunu,
Ona haksızlık yapmamak gerektiğini hatırlattı.
Bazen çocuk gibi küstüm, vazgeçtim her şeyden,
Ama o hiç kırılmadı bana, hep anlamaya çalıştı.
Şimdi yalanım dolanım yok karşısında,
Gerçekleri bir bir anlatıyorum ona.
Adı İhlas... Bir gün uzman olacak elbet,
Ama şimdiden benim kıymetli hocam oldu.
Kimsenin ne dediği değil artık,
Kendi istediğim, kendi umudum var.
O yıkılmaz kaleyi yıktım artık.
Onunda uzattığı elle,küllerimden yeniden doğdum..
Kayıt Tarihi : 12.04.2026 17:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!