ŞEHİR VE İNSAN
“Kalabalıklar içinde yalnız kalmak en koyu yalnızlıktır!”
Cemil Meriç
I
Şehirim ben; alnıma, pas gibi tütsü sinmiş
Seherde doğan umut, kör dumanla silinmiş
Viranedir şu gönlüm aşkından YA MUHAMMED
Perişan derunumu, Âh! Eder misin abat?
Kirlenmiş kıtmirinim, nurunla pakla beni
I
Zatında buldum aşkı, başka yâre ne hacet?
Her dem sana muhtacım, başka sare ne hacet
Aşkının niranında, dondurdun şu gönlümü
Ben nere gitsem, kendimden korkar korkar kaçarım;
Ölmemek için ölümü, yudum yudum içerim.
29.11.1985
İnliyordu yer gök top seslerinden
Beni doğurduğun gün Anne
Yıldırımlar yağıyordu
Ölüm yağdıran yıldırımlar.
Sımsıkı sardın sarmaladın beni
GÖNÜL OCAĞINDA PİŞTİM
Gönül ocağında piştim de yandım
Dilim lal olunca kalbimle andım
Aşkın şarabına secdede kandım
“Hamdım, piştim, oldum Elhamdülillah”
Kaç bayram geçti; daha kaç bayram geçecek;
Böyle anadan, babadan, yardan uzakta.
Hasret, beynimi kafatasımda içecek;
Sevgi dolu bayramlar ağlarken uzakta.
Gün doğdu, gün battı; haftalar, aylar geçti.
-
Kibar Tavasav
Tüm YorumlarMerhaba sevgili dost
bu bir genel mesajdır...
1 milyonun üzerinde üyesi olan bir sitede tüm şair dostlarca ve okurlarca buluşmaya ne dersiniz?
Bunun için yapmanız gereken tek şey önce www.siberalem.com sitesine üye olmanız,... gerekiyor tabiki ücretsiz üyelikte söz konusu.