Baktum dumanlı dağa;
Yüreğumi dağladum...
Oturup bir köşede;
Gizli gizli ağladum...
Duman al götür beni;
Duman gelir dereden,
Bakarım pencereden...
Bu dünyanın derdidir
Yüreğime yer eden...
Duman al götür beni
Yıkılmış, dökülmüş virane gibi,
Bizden ömrümüzü çalmış dünyamız.
Günah ile dolmuş bir hane gibi,
Böyle merhametsiz kalmış dünyamız.
Kin, nefret akıyor şimdi her yerden,
Duman gelur dereden,
Bakarum pencereden.
Sevdaluğun derdidur
Yüreğumde yer eden.
Dağlarum duman oldi,
Gün doğdu, doğmasaydı,
Hiçbir dert olmasaydı,
Oturup ağlamazdım
Yüreğim dolmasaydı!
Dertliyim, derdim bitmez,
Dereler akar gider
Taşları yıkar gider
Bu dünya bir pencere;
Her gelen bakar gider...
Dünyadan ahirete
Dereye çöp atma ki torunun baluk yesun,
Hayırlı eser bırak, sana rahmetli desun.
Dereye çöp atarsan tenekeyi tutarsun,
Ben alabaluk yerken sen de hapı yutarsun.
Dereye çöp atılmaz, şekere tuz katılmaz,
Dere geldiği zaman gece rahat yatılmaz.
Helvanı, pilavını yerler öldükten sonra,
“Çok iyi adam idi” derler öldükten sonra.
Namazını kılardı, dost kapısı çalardı,
Konuşurken yalardı, derler öldükten sonra.
Bir işe yaramadı, dar günde aramadı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!