Adamsın sandım 2 Şiiri - Mustafa Han

Sözün vardı, durmaz oldun yerinde,
Dostluk dedin görünmedin dar günde
Yalanların dolaşıyor her yanda,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Menfaatin pusula olmuş yoluna,
Kulak vermez oldun hakkın sözüne,
Güvendim yaslandım senin dağına,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Gül yüzüme, içten içe kin besle,
Doğrudan ayrılın her bir nefeste,
Mecliste başkasın, arkadan başka,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Hak deyince yüzün döner öteye,
Kula kulluk yakışır mı yiğide,
Şeref dedim, vefa dedim boşuna,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Kötü günde görünmedin yanımda,
İyi günde gölgen vardı kapımda,
Dostluk böyle kurulmazmış dünyada,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Nefsin olmuş bütün işin rehberi,
Kaybettirmiş sana doğru haberi,
Bir pula sattın ha bunca değeri,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Dilin baldı, gönlün başka söylerdi,
İnsan biraz büyük sözü dinlerdi,
Masken düştü, gerçek yüzün göründü
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Aynalara bak da biraz utan sen,
Ne kaldı ki dürüstlükten söyle sen,
Her şeyi yokuşa sürme böyle sen,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

İyiliği zayıflık mı sayarsın,
Her kapıyı başka renge boyarsın,
Rüzgâr nerden eser ora dönersin,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Bir zamanlar örnek diye andığım,
Sözlerine güvenip de kandığım,
Şimdi seni tanıdıkça yandığım,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Dostluk denen emanetin değeri,
Parayla mı ölçülür hiç kıymeti,
Hiçe saydın elindeki kısmeti,
Ben seni essahtan bir adam sandım.

Nice kişi senden yara almıştır,
Gerçek yüzün gizlenemez olmuştur,
Bence senin zamanında dolmuştur,
Ben seni essahtan bir adam sandım.