Adamın Son Adımı Şiiri - Tekin Bekar

Bir adam yürüyordu, ağır ve düşünceli,
Kafası önüne eğilmiş, gözleri ağlamaklı,
Esir etmişti onu, yerde sürünen gölgesi,
İçinde fırtına neredeyse, onu boğacaktı..!

Bir ışık arar gibiydi, karanlıkta bir umut,
Dünyası üzerine devrilmiş, yılgın ve yorgun,
Tutun beni sokaklar der gibiydi, sükût,
Her şeye kırgın, sevdiğine öfkeli ve dargın..!

Gecede kaldırımlara çarpan yalnızlığı,
Üzerinden ezip geçiyordu umursamadan,
Boş hayallerdi çaresizlikti, gecede sığındığı,
Kâbuslara uyandı, henüz uyumadan..!

Bir sigara yaktı, dumanı sindi acılarına,
Zifiri hatıralar yine yapıştı yakasına,
Ağlamadan, şöyle bir bakındı etrafına,
Yaşlar süzülürken, sitem etti dünyasına..!

Küçülmüş bir adam çocuk kadardı,
Sevdim dedi, ezberledim kaybetmeyi,
Bari sen sus gönlüm, sus diyip yalvardı,
Düşünmemişti onu incitenlerden vazgeçmeyi..!

Acılarını tuttu, çaresizliğini tuttu,
Ömründe ilk defa tutmuştu nefesini,
Son kez boğazındaki hayatını yuttu,
İbret diye bıraktı, yalnız ve ıslak cesedini.!