Adam ADAM Değilse Şiiri - Mecit Aktürk

İnsanlar düşünün ki, "çamur" ortak paydası
"Ümitsiz vaka" derdi, Mevlânâ çıkıp gelse!
Önlem alsan ne çare; engelin yok faydası
Edepsizin sözleri gönül yıkan bir selse.

Kalemi kılıç sanıp, sallayınca eşkıya
Letâfet sus pus oldu; artık vermiyor ziyâ.
Yine riyâkâr üstün, azâba düçar hayâ
Yine adalet mahkum, mahkemesi tek celse.

Zor geldi kalemime, kinden dağları aşmak
Anladım ki ham hayal, dostça şiir paylaşmak
Zül imiş, kirli kalbe, sevgiyle dolup taşmak
Fena mı olur yani, herkesin yüzü gülse?

"Yetkilidir" kartını iliştirip yakaya
Yaftası olan vursun; yatırsın falakaya
Hiç umurumda değil, namert vurup şakaya
Kaydımı listesinden, "yaramaz" deyip silse.

Herkes rolünü oynar, şu hayat sahnesinde
Huzurun anahtarı edebin rahlesinde
Meymenet firâr eder, arsızın tövbesinde
Gül beklemek beyhûde, gönül vahâsız çölse.

Can bedene yâr iken, anı fırsat bilmeli
Nedâmet kapısında günahları silmeli
Kibirle kalkan başlar, tövbeyle eğilmeli
Hayırla yâdedilmez, birgün, ahlaksız ölse!

Huzur arayan için en güzel site bura
Bir fil'in edasıyla gezmeyin döke kıra
Dikkat edin, sönmesin, her dem yansın bu çıra
İş işten geçmiş olur; geriye kalan külse!

Farkı farketmek gerek; teneke ne, ne çelik?
Kalbi fesat insana vermemeli metelik
İnsanı "üstün" kılan, hasletinde nitelik
Nicelik önemli mi; adam "ADAM" değilse?