Aciz Sinek Şiiri - Hamza Mamaş

Zaman akıp gidiyor.
Kaç tel daha düştü saçından.
Kaç tel ağardı,
Farkında bile değilsin belki.
Seni ben gibi seven kaç kul vardı.

Ne çok büyütmüşüm seni.
Ne çok haksızlık etmişim kendime.
Hayıflanmıyorum.
Yakınmıyorum.
Şaşıyorum bu denli cahilliği.
Şaşıyorum...
Böyle bir çapsız ile bu yüreğin işi ne.

Ne tövbe alabilir zamanı geri,
Ne yakarışlarım Mevla'ya.
Bir sen kalmışsın sanki bu yüreği sınamaya.
Yazık...
Çok yazık.
Nasıl bu denli kanmışım.
Aciz bir sineği, ben güvercin sanmışım.

Sana değil öfkem, sana değil kinim.
Nasıl boyadın gözümü,
Nasıl göremedim ilkin.
Yağmur elbet anıları da, beni de yıkayacak.
Besbelli yok oluşun ruhumu çok yoracak.

Şaşkınım...
Bu kadar mı çok akıllı görünen aptaldın.
Arşa yükselecek heyecanı bir çöplüğe bıraktın.
Hayretmez sinen, taşıyanı göğsüne.
Gördüğün her aynada tükür kendi yüzüne.