Ömür Ve Gölgesi Şiiri - Salim Diyap

Ömür geçiyor,
geçiyor elbet…

Sabah uyanıyorsun,
takvimden düşen o ağır yük
biraz daha seyrelmiş oluyor.

Ömür geçiyor,
damarlarındaki o telaşlı akışın
yerini durulmuş bir nehir alıyor.
Mevsimler görevini yapıyor
sessizce ve derinden.

Ama yaşanmamışlıklar,
işte onlar geçmiyor.
Ruhun kuytusuna, hiç dokunulmamış bir el
her gün bir mühür vuruyor.
Hangi aynaya baksan orada bekliyor,
hangi sokağa sapsan
ayak sesini taklit ediyor.

Ömür geçiyor,
kokusu kalıyor:
hiç açılmamış bir kitabın
kapağındaki toz gibi.

Ve sen,
her yeni gününde
o boşlukları adımlayarak
kendi eksikliğinde
kayboluyorsun