Abdullah Bîn Selam Şiiri - Afşin Dualı

"Tevrat’ı en iyi bilip son peygamberi arayan ve o nuru görünce hemen iman eden o muazzam sahabi: Abdurrahman bin Selam"

"Tevrat satırlarında gizliydi o müjde...
Medine’nin en büyük alimi, Husayn, gece gündüz o nuru aradı.
Efendimiz Kuba’ya geldiğinde, kalbi yerinden çıkacak gibi oldu.
Nur yüzünü görünce, 'Bu yüz yalan söylemez!' dedi Husayn...
'Allah’tan başka ilah yoktur!' haykırışı, imanın gür sesi oldu.
Efendimiz buyurdu: 'Sen Abdullah bin Selam’sın!'"
​
Eski kitaplarda gizliydi adı,
O nuru aramak her an muradı.
Medine sokakları şahit hasrete,
Vuslat zamanı yaklaştı afete.
Resul’ün sözüyle gönlü şenlendi,
Yalan nedir bilmez bir nur eklendi.
Abdurrahman oldu o günden beri,
İslam binasına en güçlü yeri.
​
Ey Abdurrahman! İlim denizi,
Nurun yolcusu, vefanın en izi.
"Bu yüz yalan söylemez" dediğin o an,
Nura gark oldu sanki koca cihan.
Ya Abdurrahman! Ya İbn-i Selam!
Sana selam olsun, ey kalbi makbul!
​
Tevrat'ın müjdesi, imanın sesi,
Müminlere umut, dertlere nefesi.
Hicret yolunda bir ışık, bir boran,
Onun karşısında duramaz hiçbir yalan.
Medine ehlinin ilmine şahit,
Sıdk ile bağlandı o pak mücahit.
Dünyanın malını değil, rızayı seçti O,
Cennet müjdesiyle ebede geçti O.
​
Hiç zulme eğilmedi o pak başı!
O’nun rızasında buldu her bir telaşı!
İslam müallimi, vefanın en saf hali,
Ümmetin dilinde onun her misali!
​
İlim ve hikmet, nurun yolculuğu...
Abdurrahman bin Selam...
Radıyallahu anh...