Abadi Kağıtların Kokusu Şiiri - Kasım Ko ...

Oda loş, saat durmuş, dışarısı lal,
Masamda bir yığın sabır, abadi kağıtlar.
Genzi yakan o kadim, o tozlu rayiha,
Yüzyıllık uykusundan uyanıp, beni yakalar.
*
Ne bir çiçek kokusu bu, ne de taze bir bahar,
Lif lif işlenmiş tarihin, küf tutmuş nefesi.
Ciğerlerime doldukça, o sarımtırak efsun,
Başlar beynimde, kelimelerin o metalik sesi.
*
Parmaklarımda değil, ruhumda bir ağırlık,
Daktilonun tuşları, soğuk birer mühür.
Her vuruş bir çivi, her harf bir darbe,
Beni bu ahşap sandalyeye, mıhlayan bir emir.
*
Tak-tuk, tak-tuk, işliyor zamanın çarkı,
Şeritleri kusan, o kara makine bir canavar.
Kaçamıyorum bu kokudan, bu sarhoşluktan,
Kağıt yaz diyor, mürekkep susma,
Bu odada, gönüllü bir mahkumiyet var.
*
Gözlerim kararsa da, sırtım bükülse de,
Bu koku bitmeden, bu daktilo susmayacak.
Abadi kağıtların, o derin hafızasına,
Bu yazarın, ruhu kazınacak bu gece.