74. Ferman Şiiri - Kenan Adsaz

Bugün, 74. Fermanıdır Şengal'in;
evvelinden dönen ağıdı,
feryadıdır Êzidî halkımın...

Hangi sebep haklı çıkarır
sürgün edilmeyi,
katledilmeyi, esareti,
köle pazarlarında satılmayı?

Ya da hangi din,
gerekçesidir insanlıktan uzak
bu şeytanlaşmayı?

Sönmedi Laleş'in kandilleri;
kaldı geriye acının hafızası...
Sustu gözyaşı,
konuştu elem nesiller boyu...

74. Ferman;
güneşin doğmadığı gündür
ve insanlığın battığı gün...

Öyle bir sürgün ki;
yazıldı çocukların avuçlarına
yetimlik, öksüzlük...

Ve dualar da kaldı annesiz...

Sorarım tüm iç çekişimle:

Yıkılınca evler, yok olan duvarlar mıdır sadece? Hatıralar da kalmaz mı evsiz...

Ve o sürgün ki, bırakmaz mı insanı vatansız...

K. Adsaz