İnsanlar nasıl uzak mesafelere tutunuyor?
Ben daha 23 kilometreye dayanamazken...
Onlar mı tutunuyormuş gibi yapıyor,
Yoksa ben mi bundan acizim?
İkimizin de elinde değil,
O kısacık yollar aşılamıyor bir türlü.
Hep bir engel çıkıyor karşımıza,
Ama kavuşmamız an meselesi, hissediyorum.
Gözümü kapattığımda yanımdasın, tutuyorum ellerini;
Bir açıyorum gitmişsin, gerçekle karşılaşıyorum.
O yüzden gerçekleri hiç sevmiyorum,
Ben seni göz kapaklarımda yaşıyorum.
O derviş bile ermişse muradına,
Bizimki niye ermesin?
Sorun bakalım, o mu istemiş beklemeyi?
Kim ister ki sevdiğine sarılmak için takvim yapraklarını çizmeyi...
Kayıt Tarihi : 17.06.2026 21:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!