14 şubat Şiiri - Başak Kaya

Ayağın taşa takılmasın sevgilim,
Şubat ayazı incitmesin narin bileklerini.
Eğer takılırsa kaderin sert bir köşesine,
Ben düşeyim, sen gülüşünü koru diye.
Sokak lambaları bile kıskansın yüzündeki ışığı,
Gökyüzü kalbinden ödünç alsın maviliğini.
Ben, gecenin en kuytu yerine adımı yazayım,
Sen sabahın ilk harfi ol yeniden doğarken.
Bir hayra niyet etsem ellerimle,
Sevabı senin alnına konan ak güvercin olsun.
Benim payıma yalnızca
Adını anarken çoğalan bir kalp çarpıntısı düşsün.
Eğer dünya ağır gelirse omuzlarına,
Ben sırtıma alayım bütün mevsimleri.
Sen yalnızca çiçek aç,
Ben toprağın olayım köklerine.
14 Şubat’ta herkes kalpler çizerken camlara,
Ben alnıma senin adını sürerim mühür gibi.
Çünkü sevda dediğin şey.
Birinin canına dua olmakmış meğer.
Ayağın taşa takılmasın.
Takılırsa da ben düşeyim.
Yeter ki sen,
Hayatın en güzel yerinde kal sevgilim.