10 Denar Şiiri - Kalender Kılıç

10 Denar

10 Denar
On gündür cebimde
on denar.

Bir ekmek etmiyor belki,
ama insan bazen
parayla değil,
moralle aç kalıyor.

Elimi cebime her attığımda
küçük bir metal sesi:

“Hâlâ buradayım…”

Hani derler ya:
“Bir kuruşum yok.”

Ne yalan söyleyeyim;
benim var.

On denar kadar.

Bir avuç teselli,
bir tutam inat,
biraz gülümsemek belki…

Haydi cep delik olsa
bir bahanem olurdu.
Değil.

Demek ki kader,
cebimin dibinde oturmuş
sessizce beni seyrediyor.

Ve ben,
her dokunduğumda o madene,
dibe vurmanın da
bir tadı olduğunu öğreniyorum.
Acı mı?

Biraz.

İnsan eden cinsten mi?

Galiba.

Sonra Ohrid Gölü…

Başımın üstüne yıkılmadı;
başımı yıkadı.

Sessizce.

Bir su nasıl insanı anlatırsa
öyle anlattı beni bana.

Kıyıda köşede kalmış ne varsa,
unutulmuş sevinçleri,
susulmuş kırgınlıkları,
yarım kalmış güvenleri…

Sudan geçirdi.

Çırptı.

Durulttu.

Mahzende duran anıları
gün ışığına çıkardı.

Bir cetvel verdi elime:
ölç dedi.

İnsanlığını,
kırgınlığını,
beklentini…

Ve sevgini.

Çoluk çocuk, kardeş, dost,
yakın sandığın uzaklar,
uzak sandığın yakınlar…

Kimseyi suçlayamadım.

Çünkü herkes,
yarasının büyüklüğü kadar insan.

Hepimiz biraz eksik,
biraz yorgun,
biraz meşgul
kendi sessiz yangınlarımızla.

Sonunda anladım:

Bazı günler insanın serveti,
cebindeki para değil;
vazgeçmeyen ruhudur.

Ve bazen
on denar,
ayna tutar insana
bir ömre yetecek kadar

Alo…
Alo…
İyi geceler.
İyi uykular.
Tatlı rüyalar.

Dip not:
“Ağlamak da varmış on denarın içinde…”

Ağlamak da varmış
on denarın içinde…

Meğer insan
cebinin değil,
gönlünün yoksulluğundan ürkermiş bazen.

Bir el ararmış sessizce,
bir ses,
bir “buradayım” kadar yakın nefes…

Elimden tutan eller
gönlüm oldu bir gece;
sevgi dediğimiz şey,
bazı zamanlar
ekmekten önce.

Ve sabah olunca
göl susarmış,
ama insan
kendini biraz daha duymuş olurmuş
sessizce...