1-2-3 Tıp! Şiiri - Rumeysa Ekinci

Ya çok konuştum hep ya hiç
Ortayı bi tutturamadım gitti
İzole bant yapıştırıp gezeceğim
Süs diye gezdirebilirsin beni
Ben seni hep dinlerim, konuşmasam da olur
Ama sen beni dinlemezmişsin sıkılırmışsın
Kimse benim o iğrenç hayatımı merak etmiyor
Ne zannediyorum ben kendimi ?
Bi romanın baş karakteri mi?

Konuşmaktan ölesiye korkuyorum
Seni rezil etmektense ölmeyi yeğlerim
O an kaybolmak istedim
Çay kaşığıyla yarattığın girdapta boğulmak istedim
Özür dilerim konuşabildiğim için
Özür dilerim ölemediğim için

Dilsiz olsaydım daha çok sever miydin beni?
Dil bağıyla doğmuşum ben
Allah aslında doğduğumda vermiş cezamı
Konuşma demiş konuşursan rezil olursun
Konuşursan ölürsün
Allah’a karşı çıkmanın ve o bağı kesmenin bedelini ödüyorum
Utanarak söylüyorum ki konuşmayı çok seviyorum
Belki yılların birikmişi bilmiyorum
Dil bağımın olduğu ve sadece kendimle konuştuğum zamanlardan kalma

İnsanlarla konuşmaya olan açlığım ne zaman bitecek bilmiyorum
Kaç yıl daha seni rezil edersem konuşmadığım yılların hakkını veriririm?
Bi konuş bi gül görelim!
Ben konuşmayı bilmem ki? Ben gülmeyi bilmem ki?
Bir zamanlar ağzımdan çıkan tek cümleler bunlarken
Bana ne oldu da kelimeleri kovalar oldum ?
Bi konuş bi gül görelim!
Hayır artık bi sus be kadın!
Bi sus da insanlar dinlensin, bi sus bi nefes al
Bi gün tamamen susacağım
İşte o gün keşke konuşsa diyeceksin
Keşke tek kelime etse de ben rezil olsam !
Ama ağzımı açamayacağım.
Rüyalarında fısıldayacağım belki, o kadar
Burda da susmuyorsun be kadın diyeceksin
Sonra uyanıp beni arayacak gözlerin
Ama göremeyeceksin
Sen kör ben dilsiz hikayemiz burada bitecek

Hayır üzgün değilim, yorgunum
Şimdi uyuyacağım
Ki biraz olsun susayım ve sen nefes alabil

Kaçıncı söz verişim bilmiyorum
Kendimle Tıp! Oynayacağım
1-2-3 Tıp!