02.23te Baba Şiiri - Can Elıf

1994 yazı…
G.Mağosa güneşinin sarı sıcağı
çocukluğumun saçlarına düşüyor.

Üç yaşım,
baba kucağında dünya kadar güvende.
Denktaş Dede’ye uzanan bir yol,
dedemin baston sesleri,
babamın omzunda gurur gibi bir gölge.

Bir evlat olmanın,
bir torun kalabilmenin
sessiz duası omuzlarımda.

Şimdi takvimler büyüdü,
ben küçüldüm içimde.

Baba özlemi
burnumun direğinde sızı.

Gece 02:23…
mezar taşına yaslasam alnımı,
özür dilerim dayanamıyorum...
“Deli kızım,” dersin yumuşak bir gülüşle.

Baba,
kızın yoruldu.
Kalbiyle ruhu takas etsek mi?
Belki o zaman
biraz daha dayanırım sana benzemeye.
ya da bu sevdaya ...