Ey insanoğlu Dünyada kimseye etme zulüm.
Alıp verdiğin nefes kadar yakındır sana ölüm...
Ne malınla nede mülkünle övün.
Sadece Bir parça beyaz kefen birde beden götürdüğün.
Merak etme hepsi birgün toprak olacak ne varsa gözünle gördüğün.
Bunların hesabını nasıl vereceksin, sen ilk önce onları düşün..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta