Zulamdaki Resim Şiiri - Melahat Çetinkaya

ZULAMDAKİ RESİM

Gönlümün zulasında saklı duran bir resmin
Özlemiyle tutuşup yanar iken yüreğim
Nerde bir kalem görse sarılır hemen elim
Durdurmak konusunda acizim yetersizim

İnleyen sesi gelir yüreğimdeki neyin
İlham koydum adın onu yazdıran şeyin

Yüzünü ezberime çizdiğim günden beri
Unutmak mümkün değil ne sırası ne yeri
Bir yaşama hevesi alır ki benden beni
Yangın alevi gibi sarar bütün bedeni

Keder ile neşeyi buluşturup şiirde
Kavuşma ümidimiz saklıydı son tehirde.

Deseler de bu sevda bir şehir efsanesi
Canda canı bilmektir sevenlerin gayesi
Ne para ne de çıkar, mutluluktur payesi
Bedel ödemek için,aşktır tek sermayesi

Hayal ile gerçeğin kavgası çok çetindi
Gönlümüz hep uzaktan sevmelerle yetindi

İmrenerek bakarken göklerde uçan kuşa
Hazana razı iken kapıldık kara kışa
Hasret kaldık sonunda bir gülüşe bakışa
Yine de umutları sürmedik hiç yokuşa

Düşünce üstümüze ayrılığın gölgesi
Vuslat düşlemek artık düşte zahir ötesi

MELAHAT ÇETİNKAYA