Zula Şiiri - Azem Kurt

​
​Kimseler bilmez içimdeki o sessiz limanı,
Ne bir harita sığar oraya, ne pusula.
Zamanın kör düğümle bağladığı zamanı,
Derin bir sükûnetle saklar yüreğim zula.
​Gün ışığı değmez, rüzgâr girmez ardına,
Hasretin közü soğur, umutlar demlenir.
Sığdıramam dünya telaşını yanına,
O zula ki; sessizce kendimle bilenir.
​Bir sır gibi mahrem, bir vaha gibi ırak,
Dışarıda fırtına, bende durgun bir hava.
Sanki ömrün sonunda, çıkılacak bir durak,
Yüreğim zula kalır, yorulmuş bir dava.