Zorunlu hayat Şiiri - Agâh Tövbekâr

Ben hayata tutunmadım,
Hayat yakama yapıştı.
Ne umut diye bir sözüm kaldı
Ne de yarını bekleyecek gücüm.
Sadece nefes alıyorum,
Çünkü başka çarem yok.
Gülmek mi?
Arada bir hatırlıyorum nasıl bir şeydi.
Ama yüzüm alışkanlıktan kıpırdıyor,
Kalbim çoktan emekli oldu.
İnsan her gün ölür de
Kimse fark etmez ya,
İşte öyleyim.
Kimseye “iyiyim” demiyorum artık,
Çünkü yalan da yoruyor.
Anlatmıyorum derdimi,
Anlasalar bile kalmıyorlar.
Bazı insanlar
Gitmek için dinler.
Ben yaşamayı seçmedim,
Bana düşen sadece katlanmak.
Sabah uyanıyorum,
Geceyi bitirdiğim için değil,
Bitiremediğim için.
İçimde bir sessizlik var,
Bağırsa her şey yıkılır.
O yüzden susuyorum.
Susmak,
Ayakta kalmanın en sessiz yolu.
Eğer hâlâ buradaysam,
Güçlü olduğumdan değil.
Alıştım.
Ve insan alışınca
Her şeye dayanıyor.

Tarih 05/05/2011

Agâh tövbekâr
Kayıt:04/02/2026