Zorunda Mıydık Şiiri - Emre Soydan

Zorunda mıydık
Bu kadar büyümek zorunda mıydık
Yurtsuz vatansız evsiz barksız
Dertsiz tasasız da büyütürdük çocukluğumuzu
Hiç olmadı biraz ağlardık çocuk gibi
Burnumuzdan akan gözyaşlarını
Kazağımızın koluyla silerdik
Hiç gerek kalmazdı sabah kalkıp da ise gitmeye
Akşamları eve gelirken 2 ekmek bir paket de sigara almak zorunda kalmazdık

Acaba diyorum
Gerçekten
Bu kadar büyümeye gerek var mıydı
Farkında olmaya ne hacet bütün gerçekliklerin
Bilmesek de olurdu
Veyahut somurtmasaydık da gönlümüzü
Ne saçlarımızın dökülmesine
Ki yerine yenileri de çıkmayacak
Ne ellerimizin kırışmasına
Ne de aşık olmaya gerek kalırdı
Eskilerinden kalanlarla yetinebilirdik
Bir kağıt parçası olan o mefta ilanında
Zaten bir gün belki de sadece onunla hayatımızı
Bitirebilirdik

Şimdi o Anadolu'nun
Bilmem ne şehrinde bilmem de kasabasında bilmem hangi saatlerde
Nerede ki o suskun çocuk
Nerede ki o vurdumduymaz ikindi uykuları
Nerede ki
Bir gece sefasında sayacaktık daha yıldızları
Oysaki
Sayarken yorulup karanlığa dalacaktık
Derin bir karanlığa
Uykularımızda muhteşem rüyalar eşliğinde
Mükemmel hayallerin peşinde
Takılıkalacaktık

Zorunda değildik yaşamaya
Bir de böyle yaşamaya
Kâh bulutsu düşlerimizde
Kâh sevda ırmaklarında
Başı boş
Umursamaz ve temkinsiz hayatlarımızın
Biza dayatı verdiği imkanlıkların
Ne de olsa hiç de önemi yokmuş aslında
Daha da uzamayacağını bilmediğimiz
Şu kısacık ömrümüzün