Zoruma Gitti Şiiri - Sadık Kocabaş

ZORUMA GİTTİ

Bülbül figân eder gülün dalında,
Ömrümü tükettin sevda yolunda.
Böyle zalimlik yok Mevlam kulunda,
Can evimden vurman zoruma gitti.

İlkbahar gibiydi gülen yüzlerin,
Şifa olurdu o tatlı sözlerin.
Şimdi buz kesilmiş bütün izlerin,
Yüzüme susman da zoruma gitti.

Kapında akşamlar sabaha erdi,
Beklemek gönlüme bin yara verdi.
Bir selâm yerine sessizlik geldi,
Gönlümden silmen de zoruma gitti.

Günleri sayarken geceler arttı,
Hasret yüreğime kor olup battı.
Gözümden akan yaş dereye aktı,
Ellere gülmen de zoruma gitti.

Bağrımda açıldı kapanmaz yara,
Düştüm sensiz geçen uzun yıllara.
Bir tas su vermedin yanan bağrıma,
Ateşlere salman zoruma gitti.

Gülüzar bağında güller sarardı,
Bülbül figânını dağlar duyardı.
Yılların hatırın bir anda kırdı,
Bir kalemde silmen zoruma gitti.

Ne sazım ses verdi ne telim kaldı,
Dert beni ardından sürükleyip aldı.
Umut dediğimiz kandilim söndü,
Yolumu bölmen de zoruma gitti.

Şimdi gurbet bana yârdan yakındır,
Her gün biraz daha ömrüm yıkımdır.
Senden kalan yalnız kuru bir andır,
Beni unutman da zoruma gitti.

Ağlar Kalemsiz Şair, doldu kederim,
Kurudu dalımdan açan güllerim.
Mahşere kaldı bütün emellerim,
Can evimden vurman zoruma gitti.