Zordur insan kalmak Şiiri - Ahmet Gürkan

Gözleri kör eden bir şatafat,
Ruhu sağır eden bir uğultu...
Eskiden bir "ayıp" vardı, ar vardı,
Şimdi sessizliğin içine gömüldü.

​Vicdan, yorgun bir işçi gibi,
Kendi köşesine çekildi usulca.
Haset dillerde bayraklaşırken,
Merhamet satıldı bir pulca.
​Yüzler maskeli, kalpler ise buz,
Kimi görsen bir vitrin telaşında.

Doğruluk, garip bir yabancı artık,
Ekmek kavgasının tam ortasında.
​Ama bilesin ki bu karanlıkta,
En büyük eylemdir; yıkılmamak.

Herkesin birbirini çiğnediği bu çağda,
Zordur ama onurdur, insan kalmak.
​Kulak ver arkadaş,
İçindeki o eski, o temiz sese.
Zira en muhtaç olduğumuz şey,
Bir parça vicdan, bir nefes samimiyet.

Ahmet Gürkan