Zor Veda Şiiri - Cahit Selçuk

Limanda ağlıyordu bir gemi,
batmak mı istiyordu yoksa?

Pas akan kaportaları gıcırdıyordu,
lombozları paramparça.
Kimi bekliyordu batmak için?
Son yolcuyu mu?
Yoksa son yükünü mü?
Gidemedi gemi…

Son yolcuyu bekledi, yükü çok ağırdı.
Kendimi baş tarafta duran babalara benzettim;
halatlar insan gibi sarılmış,
tutuyordu gemiyi rıhtıma.

Bacasında duman çıkıyor,
siyah monoksit karbon…
Günahlarını mı haykırıyor,
yoksa yaşamaya mı çalışıyor
havayı zehirleyerek?
Kolay olmalı, daha kolay…
Hemen batmalı bu gemi.

Jurnali yazdı efendi kaptan.
Haritada rota yok,
radara kim bakıyor?
Makina çalışıyor bak,
telsizden imdat çığlıkları…
Farklı bir hikâye var mı?

Ulan bu denizler kimin?

Kaçıncı tayfa astı kendini koridorda?
Aşçı mutlaka astı kendini.
Makina dairesinde gezen birileri var, dikkat.

Karanlık, gece, nöbet, vardiya, demir…
Ulan bu kaçıncı sefer?

Ah o zor veda…
Son halatı aldı,
bu kaçıncı halat,
bu kaçıncı tayfa?
Bırakın artık, batmalı bu gemi.