Ah cancağızım,
Senin şu vakitsiz gidişin
Başıma neler açtı, bir bilmen lazım,
Sen öldün kurtuldun, ben yaşarken ölüyorum
Tabi zor gelse de, yine halime şükrediyorum
……………………………………………...,
Çocuklar deyince, baba seni köyde bırakmak
Sana düşen; neyin var, neyin yok hepsini satmak
Bize düşende, ölünceye kadar keşikle bakmak
Bunu duyunca hem sevindim, hem ağladım,
Kendi başıma kalamayacağımı da anladım
Ve dedim bana da düştü;
Ahırdaki beygiri satmak,
Danayı kurbana kadar komşuya katmak
Tavuğu, horozu kesip dolaba koymak
Vefalı kediyi, köpeği sokağa atmak,
Bağı, bahçeyi komşulara bırakmak
Bir valiz eşya alıp, gerisini dağıtmak
Ve çocukların evinin yolunu tutmak
Apartman balkonlarına mahkum olup,
Beton yığınlarına durmadan bakmak
Ve en zor geleni de, yuvasız kuşlar gibi,
Keşik keşik çocukların evinde yatmak
………………………………………,
Hiçbir şeye sahiplenmeden uzaktan bakmak
Tatsızlık çıkınca, sessizce odaya kaçmak
Uykun gelmese de zoraki erkenden yatmak
Zor geliyor cancağızım, çok zor geliyor
Allah bana da nasip etsin, sana kavuşmak
Yoksa ölümle farksız böyle YAŞAMAK!
(30.04.2012-05.00)
Kayıt Tarihi : 30.4.2012 10:12:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!