ZOR Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Yutkunup yutkunup sustuğum anlardayım,
Dilimde titrek bir ayaz.
Dudaklarım kilidine küsmüş bir anahtar.
Konuşsam, bir fırtınaya yenik düşecek tüm gerçeklerim
Ve ben ısrarla susuyorum.

Acı bedenimi tavaf ediyor.
“Bu son.” diyemiyorum,
“Gel.” diyemiyorum.
Korkuyorum.
Hayatımda ilk kez korkuyorum.
Korkmanın kalesi üzerime yıkılıyor,
Enkazlar altında eski beni arıyorum.
Eski ben olsaydım şimdi,
Çeker kolundan,
“Bu saatten sonra benimsin.” derdim.
Ama diyemiyorum.

Ne zaman aşkı dolamaya kalksam
Dilimin ucu titriyor.
Kelimeler düşüp kırılıyor cam misali,
Her cam kırığı bir yerimi kesiyor.
“Aşk tandır.” deyip susuyorum.
Kaderi silmek mümkün olsa
Ya da geçmişi unutmak…
Ama olmuyor.
Solumda bir bıçak,
Kanırta kanırta canımı alıyor.
Kaburgalarımda ihanetin paslı diş izleri,
Avuçlarımda solgun çiçekler.
Ayaklarım yollara müebbet,
Gözlerimde damla damla kanlı yaşlar.
Konuşsam dilim,
Sussam dudağım yanıyor.

Acıyı görmek mi istiyorsun?
“Gözlerine bak.” diyor umutsuz aynalar.
Oysa aynalardan yüzümü alıp
Umuda maya çalmıştım.
Şimdi maya mı bozuldu,
Umutlarım mı?
Yeniden bir sondayım.
Ama yorgunum bu defa.
Belki bir umut,
Belki bir ışık,
Belki bir aşk olsa…
Ama yok.
Kaderimi yazan kalem siyah,
Buradan dönmez artık.
“Vazgeç.” diyor yüreğim,
Ama laf anlamıyor.

Hâlâ bilmiyorum
Nasıl…
Nasıl…
Nasıl iyi olunur?
Avuçlarımda canlanır mı solgun çiçekler?
En iyisi gitmek.
Ama nereye?
Sen söyle be Neşet Baba,
“Seviyorum.” demek
Neden bu kadar zor?
Neden..?
19.01.2026 12:43