Bilmiyorum göz kapaklarıma çöken tonlarca ağırlığı
Mengeneye ucundan sıkışmış ufacık bir yürekle taşımayı..
Zorr! ! Çok zor be Anne!
Alsan geri bedenimi ve uterustan kovulmuşluğumu öğretsen..
Belki de saymaktan vazgeçerim aşınmış idam ipindeki boyun izlerini
Ve gölgeler küçülür, küçülür..insan boyuna gelir...
Ben usulca kaldırırım yerden dizlerimi..
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta