Yazın ekinler biçilipte patoz vurulunca, patozdan yerlere buğday tanesi dökülebiliyordu...Babannem hiç üşenmezdi..Oatoz vurma işlemi bitince ızgaranın altına dökülen taneleri tek tek eliyle toplar çuvala koyardı...Hayret ederdim..Çuvallarca buyday elde edildiği halde babannemin eğilip yerden o bir avucu dahi doldurmayacak olan buğday tanelerini toplamaya çalışması, onlara tenezzül etmesi tuhafıma giderdi...
Neden bunu yaptığını sorduğumda;
"Emek verdik kızım, ziyanmı olsun " derdi...Meğerse çiftçilerin birçoğu bunu yaparmış, sonradan öğrendim...
Aradan yıllar geçti...şimdilerde tabağımın dibinde kalan pilavı veya yemeği dökecek olsam aklıma bu hadise gelir, kendimi kınarım...
Çöpe döktüğüm veya görmezden geldiğim şey, aslında yorgun bir çiftçinin belkide eğilip yerden topladığı emeğidir diye düşünür, dökmeye utanırım...
Kaldıki; öyle bir çağda yaşıyoruz ki; insan insanı ziyan ediyor.. İnsan hayvanı ziyan ediyor.. insan eşyayı ziyan ediyor..insan zamanı ziyan ediyor..En çok da kendisini ziyan ediyor...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta