Ziyafet Şiiri - Kasım Kobakçı

Eşikte yığın çırpı,
Gırılmış kapı kulpu,
Tutuştur şu çırayı,
Isınsın evin sarpı.
*
Ebemden kalma yapı,
İsten gararmış çapı,
Badana tutmaz olmuş,
Çürümüş tahta sapı.
*
Yanaklar al al olmuş,
Gözüne duman dolmuş,
Üfleyim derken köze,
Kirpiği sanki solmuş.
*
Şu bacanın deliği,
Eritir o iliği,
Çekmiyor meret duman,
Giyindim gündeliği.
*
Sacın üstü bazlama,
Sakın suyu fazla'ma,
Ateşi harlı yak ki,
Sonra beni suçlama.
*
Komşu gızı Fatma'da,
Gözü var hep yatmada,
Kestane patlatırken,
Fikri nifak gatmada.
*
Maşası eğri büğrü,
Söylüyorum bak doğru,
Külünü dökme yere,
Sızlatma sen şu böğrü.
*
Nazlı gelin süzülür,
Odun bitse üzülür,
Elini vurmaz işe,
Kenarda da büzülür.
*
Guş ganadı pişti et,
Sabrımız bitti gayet,
Sofrayı seriverin,
Çekelim bir ziyafet.