Zıtlıklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Işık iner yeryüzünün düzüne,
Gölge kaçar kayaların yüzüne,
Perde çeker aydınlığın gözüne,
Zıtlıklarla varlığını tamamlar.
*
Gölge der ki: "Karanlıkta durulur",
Işık der ki: "Aydınlıkla kurulur",
Karşıtlıktan koca evren yoğrulur,
Gündüz gece birbirini kucaklar.
*
Kavuşsalar renkler biter, kül olur,
Uzak kalan bütün cihan çöl olur,
Ayrılıklar kavuşmaya yol olur;
Bu döngü de mesafeyi yalanlar.
*
Gölgelerin içinde gün sancısı,
Işıkların gece olur hancısı.
Her zıtlığın vardır gizli yancısı,
Karanlığı aydınlıklar karşılar.
*
Çünkü zıtlık yıkım değil temelde,
Bir terazi dengelenir her elde.
Buluşurlar fırtınada ve selde;
Farklılıklar bir bütünü toparlar.
*
Bu devinim hiç bitmeden sürüyor,
Zaman sessiz adımlarla yürüyor,
Siyah beyaz her gerçeği bürüyor,
Zıtlıkların merkezini ararlar.