Zindan Şiiri - Rakid Aran

Kil, giymişti lale desenli bir kazak,
Herkes ona hayranlıkla bakıyordu.
Nakkaş bakıp bu kile gururlanarak,
“İşte o benim şaheserim!” diyordu.

Ardından gülerek geldi bir müşteri,
Bir deste yalanla onu aldı aniden.
El salladı ustanın ölü çinileri,
Sonra efkarla ayrıldı evinden.

Oldu tek ağaç, dümdüz bir arazide,
Sırıttı antika bir saat karşıdan.
“Sadece o duvarın en tenha yerinde,”
Ağladı çini ve burasıydı zindan.