Zincirleri Kıramadan Şiiri - Kasım Kobakçı

Kanlı yara sızlıyor bak şimdi, yiğit süzgecinde kalmış,
Hançer izi parlıyor bak, gizli geçit merkezine dalmış,
Sancı alev harlıyor bak, derin vadi tepesinde yanmış,
Kördüğümler çözülüyor hemen, orman gölgelerinde bil,
*
Zalim güneş, batışında aslını hiç gösteremez dondu,
Hain rüzgâr, kopuşunda yüzlerini hissettirmez kondu,
Hırçın sızı vuruşunda, dertlerini aksettirmez soldu,
Sırlar dolu odalarda, adımlarım uzaklara vardı.
*
Kırık dökük hecelerin içindeki, boşlukları ağlar,
Atamın saf hüznü çöker, zihnimdeki yoklukları çağlar,
Buz tutan şu parmakların, tenimdeki çoklukları bağlar,
Ruhsuz diyâr ortasında, masum canlar çırpınıyor derin.
*
Alev alan ormanların küllerinden, tohumları açtın,
Yıkılan boy devletimin, illerinden kıvılcımı saçtın,
Kırılan tunç heykellerin, izlerinden uzaklara kaçtın,
Hüzün dolu satırları, buzlu ağaç altına atarım.
*
Kararan loş sokakların tozundan, hep nefret beliriyor,
Merhametsiz katillerin sözünden, hep şiddet beliriyor,
Yaralayan silahların közünden, hep hiddet beliriyor,
Tepelere yığılan taş, şu gizleri temelden saracak.
*
Şark ilinin hazinesi, ruhlarda bulunan gizi açar,
Eski ahlâk hediyesi, zihnimde tutulan sözü açar,
Ruhumuzun seciyesi, kalbimde korunan özü açar,
Kabuğumuz soyuluyor, sınırlar harap olarak çöker.
*
Samimiyet ile koşsan, bizim şu saf ufaklık anına,
Çiçek açan mazideki, şu muteber sıcaklık yanına,
Pürüzsüzce akıp giden, şu beraber sıcaklık canına,
Gönlün çekmese dahi, ecel bizim peşimizde gezecek.
*
Adım adım eriyerek, sonumuza bakarız gizlice,
Yalan dolu tebessümle, ruhumuza akarız gizlice,
Harap olan yüreklerle, tahtımızı yakarız gizlice,
Sahte yeller esiyorken, ciğerim parçalanıp solacak.
*
Sonsuz bozkır rüzgârına, savruldu bütün canlılar şimdi,
Kimsesizlik çığırına, savruldu bütün vicdanlar şimdi,
Amacımın yıkımına, savruldu bütün ormanlar şimdi,
Zincirleri kıramadan, derine gömülüyor mevcudum.