Zincire Vurulmuş Tanrı Şiiri - Sinan İpek

Roma değil, sendin çivileyen tanrıyı çarmıha ey insan
hapseden kiliselerin, camilerin duvarlarına.
İşte orada Prometheus; göğsünde bir kartalla,
çaldığı ateşi söndürdün sen, o bencil ve sümüklü dualarınla.

Tanrı'ya sınır çizdin
Masallarına hapsettin onu.
Çünkü taşar tasavvurun, sonsuz akışlı o çeşmede.

Düşüncenin yetersizliğidir seni sınırlandıran;
ördüğün kafeste, Tanrıyı da kendin gibi esir ettin.
Balina yutmaya çalışan bir hamsi gibisin, ah insan
Ufku aşamayan
sınırını çizemeyen sonsuzların
ellerini uzatsa da erişemeyen
yüce olana
düşüncesinde bile dokunamayan...

Ruhunla bağlısın dünyaya sen
özgürleştiğini sandığın anda bile
yapışacaksın dünyanın etine

Sen ki dini zincire vurdun; sen ki esir aldın tanrıyı,
bağladın dar düşüncerine
Unutma ki o zincir kırılır bir gün,
ördüğün kafes çöker
ve sonsuzluk sığmaz senin ihtiyar masallarına