Zincir ve Gül Şiiri - Yücel Özkü

ZİNCİR VE GÜL
İnsan özgürlüğü dilediği gibi yaşasa
Kafesler kırık, gök kubbe sırdaş;
Bülbül, gülün zülfünde değil de
Bağrında konaklasa mesrurca.

Ruhlara zincir vurulmasa,
Zihinler zindan olmasa kendine;
Mecnun çölü yutmasa susuzluktan,
Leyla bir serap gibi kaçmasa ufuktan.

Gönülden geçeni doyasıya yaşasa insan,
Aşkı sakîden değil, kendi yüreğinden içse;
Kadehi el titretmeden kaldırılsa göğe,
“Âmin” diye çınlasa arşta her heves.

Zülf karanlık değil gölge olsa,
Gamze hançer değil mühür olsa dudağa;
Hicran kül değil, kor olsa,
Yaktıkça dirilten bir ateş gibi.

O vakit gül kanamazdı dikeninden,
Bülbül figanını nağmeye çevirirdi.
Her gönül kendi tahtında azat,
Her söz zincirsiz bir ferman olurdu.

Ve dünya
Bir mahşer değil,
Aşkın serbest bırakıldığı
Bir gülistan kesilirdi.

Yücel ÖZKÜ
03 Mart 2026/05:19