Sırtımda bin dilden sağılan o kirli irin,
Zannetme ki sızlatır, derisi kalındır bu fikrin.
Senin dilinde düğümlenen o ziftli, kara yılan
Aslında kendi kuytunda, kendi kalbinden doğan.
Gözlerin bir kuyu; derin, balçık ve bulanık,
Bana bakınca gördüğün, ruhundaki o tanık.
Sıvadığın her çamur, senin avuçlarında kalır,
Kişi, dünyayı ancak kendi rengine boyatır
Ben bir berrak nehirim, akıp giderim yolumda,
Senin akrebin gizli, o tozlu sağ kolunda.
Bakışındaki hançer, bende bir yara açmaz,
Kendi zehrini içen, başkasına kurtuluş saçmaz.
Hakikat şudur ki; kalp neyle doluysa içeride,
Göz onu seçer, onu parlatır her bir yerdedir.
Sen beni değil, sendeki o enkazı izliyorsun,
Kendi karanlığını, benim ışığımda gizliyorsun
Kayıt Tarihi : 15.3.2026 00:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsanın iç dünyasının bir ayna gibi dışarıya yansıdığını ve başkalarının kötü niyetli bakışlarının aslında kendi karanlıklarını ele verdiğini anlatan, sert tasvirli bir şiirdir…
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!