Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Duvak var, kaldıran yok..
Sanırım 'kendisiyle evlenmek' gibi bir şey..
Kim ister ki?
Aşk iki kişilik değil miydi?
Kutlarım dileği gibi kendisi de 'net' şiirinizi Canan Hanım..
Böyle içten, böyle saf, temiz ve kanaatkar... Harika... Kutladım canım arkadaşımı, içtenlikle ve sevgimle...
Temennim,tez zamanda birgün bu asil,bu soylu yakarislarin gercek olsun..yine mükemmel ötesi,bir cirpida cok sey anlatan güzel siirinizi ve degerli sahsinizi yürekten kutluyorum.selamlar,saygilar..
Ah o yokluk... o rüzgar... o yarım kalış...
nasıl güzel sığmış bu kısacık şiire...
Candan kutlarım adaşım..
Mükemmeldi...
Sevgilerimle..
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta