Zeze Şiiri - Kenan Güç

Zeze, uzatsam yüreğimi yamacına, karanlıktan korurmusun beni
karanlıktan çok ürküyorum Zeze,
bir düş, bir aydınlık gelsin istiyorum dünyaya,
Zeze sarar mısın acılarımı,
cemre gibi düşer misin toprağıma, kök verir misin kuruyan gözyaşlarıma,

bir çocuk kalbiyle konuş bana, içimdeki kırık oyuncağı onarır gibi,
ben de bir zamanlar, portakal çiçeklerinin altında umut saklayan biriydim Zeze,
şimdi, gecenin en sessiz yerinde, kendi adımı bile ürkek söyleyen bir gölgeyim.

Zeze, sen bilirsin; acı bazen bir ağacın gövdesine sarılır,
ve insan en çok sustuğunda büyür içindeki fırtına,
şeker portakalı kokan o eski günler gibi olamaz hiçbir sabah,
bazı çocukluklar erken gömülür avuç içlerine,
ben de gömdüm içime, kimse duymasın diye ağladığım geceleri,
ama toprağım çatlak Zeze, ne eksen kurak büyüyor içimde.

Bir kuş konsa omzuma, adını sen koysan mesela,
ben yine de onun kanadında taşıyamam içimdeki kırıkları,
çünkü bazı yaralar uçmaz, yürür insanın gölgesinde,
ve ben gölgemi bile yoracak kadar çok sustum,
sen konuş Zeze, o eski masaldan bir cümle bırak avuçlarıma,
belki yeniden inanırım, bir çocuğun dünyayı değiştirebileceğine.

Cemre gibi düşmek dedim ya toprağıma,
işte öyle sessiz, öyle derin, öyle kabullenişle,
bir mezar değil, bir filiz olsun içimdeki her vedanın sonu,
ben her gidişte biraz daha eksildim,
ve her eksiliş, biraz daha çocuk yaptı beni,
ama kimse anlamadı, büyüyemeyen acılarım vardı benim.

Zeze, senin o küçük kalbinle sar dünyayı,
benim yerime de sev biraz, benim yerime de inan,
ben inandığım yerden kırıldım en çok,
ve bir daha aynı yerden çiçek açmadı hiçbir umudum,
şimdi sen dokunursan belki,
kuruyan gözyaşlarım bir nehir olur da akar içimden.

Bir gece düşümde seni gördüm Zeze,
elinde bir dal, üzerinde tek bir çiçek,
“her şey geçer” dedin, çocukça ama haklı bir sesle,
ben sustum, çünkü bazı acılar geçmez, sadece kabuk tutar,
ama sen yine de o çiçeği bıraktın kalbime,
ve ben ilk defa acımı sevdim, sanki bana aitmiş gibi.

Şimdi yine söylüyorum; bir düş, bir aydınlık gelsin dünyaya,
çünkü karanlık fazla büyüdü içimizde,
Zeze, eğer duyuyorsan beni,
bir masal daha yaz gecenin en kırık yerine,
ben o masalda kaybolmaya razıyım,
yeter ki sonunda, biraz olsun umutla uyanayım.