Hasretine sürgünüm,
ayaklarımın altında prangalar.
Gelemiyorum üzgünüm,
bırakmıyor peşimi uzaklar.
Oysa sen bir zeytin dalı,
ben senin filizine sürgünüm.
Yeşertebilirsen canımı,
Ne güzel yaşar, büyürüm.
Ah bu uzaklıklar, mesafeler,
halden anlamaz düzenbaz düzenler,
elbet biter sürgünler, gurbetler,
elbet sürgün verir yine zeytinler.
Kayıt Tarihi : 18.1.2026 21:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Gönlümde sürgün veren bir filizsin.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!