Zeyno Garagız Şiirleri - Şair Zeyno Garagız

Firâkınla yandım, düştüm eline,
Hasretin dokundu sazın teline,
Sükûtumla döndü gamın seline,
Anlattım derdimi aldırmadınız,
Düştüğüm yerlerden kaldırmadınız.

İçimde dinmeyen kasırgalar var,
Dışımda görünmez fırtınalar yãr,
Ne acılar çektim hiiç etmedim kãr,
Bilenle konuştum oda aşikãr.

Nasibe inandım darda kalmadım,

Bağdât’ta doğdu şâir, devir atlattı çağlar,
Şiirler destan yazdı, tarih sessiz ağlar,
Hünerlidir kãlemi mazluma derman sağlar.
Gökten süzülür nurun, ışık saçar Bağdâtî,
Hanlardan saraylara yollar açar Bağdãtî.

Bülbül ötünce bahar, geldiğini biliriz,
Kâinatta güzellik, olduğunu biliriz.

Kış ile zemherinin, öldüğünü biliriz,
Mahlukatın Allah'ı, bulduğunu biliriz.

Bir soluk mehtap idim, nurla geçtim El-Alim,
O karanlık yollarda, yıldız seçtim El-Alim
Çok bildim sanıyorken, ben bir hiçtim El-Alim
Bu yaralı gönlüme, tek umut olan sensin.
Adın şifa ruhuma, yürekte kalan sensin.

Yavrumun hasreti bağrım dağladı, 
Ciğerlerim yandı, gözüm ağladı,
Duyan eşim, dostum kara bağladı,
Dinmedi bir türlü içimde sızım,
Çok özledim seni çok nazlı kızım.😪

Geceler dost olmazki, sarmaz seni özünde,
Ay bile küs durur hep, bakmaz sana izinde,
Karanlık sırdaş olmuş gece susmuş sözünde,
Yaşarken kıymetini bilen olmaz Garagız,
Ağlarken gözyaşını silen olmaz Garagız.

Yücesinden dağı aşıp gelirken,
Emeği savurup boş edemezsin,
Çilelerim bir bir kalpte kalırken,
Sen benim gönlümü hoş edemezsin.

Aşkta bizden nasip alırdı elbet,

Gönül sarayı çöktü sensiz virane oldu,
Felek de hançer vurdu yandı baharım soldu.

Gecenin koynundaki yıldızlar kadar uzak,
Bir adım sana doğru, bin adım bana tuzak.

Gururdan duvar ördük kalbimize taş koyduk,
Bir adım gelmedikçe susup kaderle doyduk,
Sevdayı hak bildik kör nefsimize uyduk,
Sen bana kördün ey yãr ben sana sağır kaldım,
İki yabancı gibi aynı yolda yol aldım.