Sıralı dostluklar yaşıyoruz.
Alabileceğini alan çekip gidiyor.
Sırasını savan çekip gidiyor.
Silinen defter yaprağında iz bırakıp,
Darmadağın edip hem de
Beni dostuma sorma
Bende bulduğu
Mutluluğunu anlatır.
Beni düşmanıma sorma
Bende bulamadığı
Kim ne düşünürse düşünsün,
O ki: Yüce yaradan
Her şeyi bilendir.
Bizi de bilir elbet
Bize düşen,
Bıraktım artık ders kitaplarını
Şimdi sırada hayatın aynası
Sigarayı da bıraktım
Tütün sarıyorum yaralarıma
Tütün sarıyorum
UTANMALI İNSAN
Utanmalı insan insanlığından
Neden yaratıldığını
Bilmediğinden utanmalı
Utanmalı yaratandan
VE UMUTLARI
Ve umutları yok artık
Tarlabaşında alnında bir gül goncası
Mehmet Akif yatıyor yerde
Seneler önceki ağabeyleri amcaları gibi
Sevgim
Altı yaş beynimin hamurunda
Yere çizdin uçurtmayı tanıdım
Uçar mı diye sordum
" Elbet bir gün "
Ve sonra çizginin ötesi
Birisi gittiğinde değil
Keşke dostluğu kalsaydı
Dediğinde anlıyor insan
Okyanusta damla,
Sahrada kum tanesi kadar
Yalnız olduğunu.
Eskiden tek duam
Senin bende olduğun kadar
Benim sende olmamdı
Şimdi tek bedduam
Senin bende olduğun kadar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!