Zeyd Bin Harise Şiiri - Afşin Dualı

"Peygamber Efendimiz'in "Zeyd sevdiğimdir" dediği, evlatlığı, İslam'ın ilklerinden ve Mute Savaşı'nın o şanlı komutanı: Zeyd bin Harise.
​Onun o büyük sadakati ve Resulullah'a olan derin aşkı,
​Sevginin Bedeli - Zeyd bin Harise"

"Özgürlük mü, yoksa Muhammed mi?
Babası ve amcası kapıya dayandığında, Zeyd hiç tereddüt etmedi...
'Ben bu zattan öyle bir güzellik gördüm ki, O'nu kimseye değişmem!'
Efendimiz elinden tuttu, Kabe'ye götürdü: 'Şahit olun, Zeyd benim oğlumdur!' dedi.
Aşkın, sadakatin ve evlatlığın en nurlu adı...
Mute ovasında sancağı bırakmayan yiğit: Zeyd bin Harise!"
​
Kölelik zincirini aşkıyla kırdı,
Resul’ün yanında huzura vardı.
Babası çağırdı, O gitmek bilmedi,
Muhammed aşkından başka bir şey görmedi.
İslam’ın bağrında ilklerden oldu,
Gönlü ilahi bir sevdayla doldu.
Bedir’de, Hendek’te hep en öndeydi,
Onun tek muradı Hakk’ın rızasıydı.

Ey Zeyd bin Harise! Resul’ün gülü,
Sadakat yolunun sönmeyen dili.
"Zeyd sevdiğimdir" dedi yüce Nebi,
Sensin bu büyük aşkın ebedi sahibi.
Ya Zeyd! Ya Hibbu Resulillah!
Yoluna kurban olsun canlar, ya Allah!

Mute ovasında sancak elinde,
Hakk’ın kelamı vardı dilinde.
Kolları kopsa da bırakmadı nura,
Koştu şehadetle en yüce sura.
Efendimiz ağladı onun gidişine,
Hasretle baktı o nur dirilişine.
Üsame’nin babası, vefanın adı,
Cennet bahçesinde erdi muradı.

Hiç arkasına bakmadı, hep öne koştu!
Resul’ün aşkıyla yüreği coştu!
İman abidesi, sönmez ocağı,
Şehitler kervanı, fethin kucağı!

Sevginin en saf hali, Mute'nin şanlı neferi...
Zeyd bin Harise...
Radıyallahu anh...