Zeliha Bicer Şiirleri - Şair Zeliha Bicer

İki kişilik içiyorum
Sen yokken
İki kişilik yaşıyorum
Sevgini taşıyorken
Bahane değil sensizliğim
Şiirlerime desem de

Birden uyandım,
Sol yanımda yoktun
Yine deli özlemin vurdu kıyıma
İçim acıdı
Gecelerle arkadaş oldum
Birden uyandım

Şiirlerim benimdi,özelimdi,paylaşamazdım
Antolojiyle kesişen yolumda sessizdim
Okudum yazılanları,dost nidalarını
Açtım içimi yazdım paylaştım
Ankaradan,Antalyadan,Aydından
Türkiye nin tüm illerinden

Özlüyorum bu aralar seni
Güneşi görmüyorum kaç zamandır
Yağmurlu, puslu havalarda gönlüm
Usulca,sesini duymadan gelsen
Otursan yanıbaşıma
Okşasan saçlarımı,ısıtsan üşüyen yüreğimi

Kaç kez koştum
Suretlerini sana benzettiğim
İnsanların ardından
Kaç kapı kapandı
Biliyor musun
Yoksun diye

Düşüncelerimde hep sen varsın
Kaçmak neyi değiştirdi.
Hani yeni başlangıçlarım
Olacaktı benim.
Gönül yelkenlerimi
Şişirmiyor rüzgar,

Kuş olsam
Kalem kağıt
Gözden dökülen
Yaş olsam
Bozkırlarda türkü olsam
Sonsuzlukta nokta

Eski bir gramofonda çalan
Aşk şarkılarındaki hüznüm
Kar ayazı gibi, özlemin
Yüreğimin kenarlarında buz tutmuş
Gel..
Gel ki,

Kar kış ayaz boran aklına ne geliyorsa tüm fırtınalar
Yüreğimde harmanlaşmış senden öte değiller
Sesinin kırıklığı,benim umarsızlığım,
Belki yaşamın zorlukları, anlaşamadığımızdan yaşamla
Hırcınlığım var bu aralar,kırılmışsın bana, farkındayım
Oysa nefesimsin derken ben sana,yaşam nefes aldırmıyor

Karlar altında bu gün İstanbul
Yürüdüm amaçsızca sokaklarda
Adım attıkça karın çıkardığı seste
Ritm tuttum _sen sen_diye
Üşüyen yalnızca ellerim değil aslında
Yüreğim ve bedenimde üşümekte sensiz