Zeki Çelik Şiirleri - Şair Zeki Çelik

GÜLLERİN KRALİÇESİ

Gülşen ailesi kıza kavuşmuş,
Evinin önünde bahçe oluşmuş,
Köküne baktıkça dalı gelişmiş,
Rengarenk çiçekler köyde buluşmuş.

Zehirden insana arkadaş olmaz,
Bakımlı çiçekler yıllarca solmaz,
Bahçende yetiştir, bedelde almaz,
Sigarayı bırak, gülleri kokla.

Kanunen yasağa tiryaki uysun,

Kıskanma huyundan vazgeçmen gerek,
Merhamet dolmalı kalp, gönül, yürek,
Beynini çalıştır olmasın kurak,
Fesat lığı bırak karnı geniş ol.

Esnaflara yalan yakıştırılmaz,

Esnafın geliri belli düzeyde,
Kimi batıdadır, kimi kuzeyde,
Kimi doğudadır, kimi güneyde,
Çok şükür Rabbım da hazine boldur.

Uçsuz, bucaksızdır koskoca evren,

GERÇEĞİM SİN

Çocukluk çağımda bile sevmiştim,
Damarım, kanımda bedenimde sin,
Genç yaşata tutulup, değer vermiştim,
Hayalim sen oldun, gerçeğim sensin.

GİRME !.

Kızlar hazmedemez, geçince dalga,
Eşitliği bozma, tavizde verme,
Fazla uzun sürmez, çeneli kavga,
Kardeşler anlaşsın araya girme.

GİRMEZ

Sermayen katlansa bence nafile,
Haksızlık yaparsın komşu kefile,
Bütçeyi sömürdün, döndün sefile,
Varlıkta, sağlıkta kabrine girmez.

GİRSİN

Derince düşünsem aklım yatmıyor,
Sende bir nefer sin dahi değilsin,
Kafiye uymuyor, hece tutmuyor,
İlhamı çağır da beynime girsin.

Isparta gülüyle yolunu kestim,
Ilık rüzgar oldum üstünde estim,
Sevgini sunmadın ben sana küstüm,
Nedenini ara çöz de öyle git.

Yaşanan bu hayat adeta yalan,

İnsanın şuuru bazen kayıyor,
Hücrenin içine strez yayıyor,
Hayattan beziyor derde doyuyor,
Ben git desemde gitmemeliydin.

Her günüm hülyalı geçmeyebilir,