Zehirli Aşkın hikâyesi

Zehirli Aşkın hikâyesi

Gölgelerle dolu odada, sessizliğin yankısı çınlarken,
Yalan Sözlerin ağır yükü altında ezildin, kanarken,
Kandırılmış ruhunun izleri, sürgün edilmiş sokaklarda saklanırken,
Aşkın zehirli gölgesi, seni ele geçirmişken, adım adım.

Dalgalı deniz kadar karanlık bir gecede, içindeki fırtına,
Sana yalanlar fısıldayan rüzgar, artık gerçeklerin cezası,
Sözlerin sessiz çığlıkları, duvarlardan yankılanırken;
Kalbinin boşluğunu, emeklerin izleri dolduramaz artık.

Zaman, eski bir saatin duruşunda kalmış,
Durdurulmuş anların aralığında, suskunluğun şarkısı çalarken,
Aldatmanın açtığı derin yaralar, sevdanın gölgesinde kaybolmuşken,
Sen, bu acımasız aşkın karanlık köşelerinde kaybolmuşsun.

Gözlerindeki yaşlar, uzak denizlerin tuzlu damlalarını andırırken,
Kalbindeki boşluk, bir uçurumun derin hüzünlü yankısı,
Zehirli aşkın kör noktasında, sessizliğin ördüğü ağ,
Sana kalan, bir zamanların umut dolu hatıraları.

Sessizliğin içinde kaybolan kelimeler, yankılara dönüşürken,
Aşkın gölgesindeki izlerin sürgün edilmiş yankısı,
Gözlerindeki hüsran, aynalarda kırık hayallerle dans ederken,
Sen, bu yanılgının karanlık yankısında kaybolmuşsun.

Kalbinin derinliklerinde, bir zamanlar dolu olan sevdanın boşluğu,
Sessizliğin ince fısıltılarıyla yankılanırken, süzülen bir gölge,
Senin şiirin, zamansız aşkın yazgısında, kaybolmuş bir ezgi,
Artık geriye kalan, zehirli aşkın Sessiz Hikâyesi...