Oda loş,
saatin sesi bile tereddütlü.
Duvara yaslanmış bir akşam var,
üstü başı düşünceden dağılmış.
Bakma;
bir sevmelik canım var aslında
Konuşsak uzayacak,
sussak içimize çökecek saatlerim var apansız..
Zaten;
Gözlerin dursa da yine bir yerlerde
adını koymadığım bir boşluktasın şimdi
Ne yaklaşmak istiyor
ne vazgeçmek.
Sandalyenin gölgesi uzuyor,
odanın sınırı değişiyor.
Çiçeklerin kokusu demleniyor balkonda,
Hurdacı geçiyor sokaktan
Bir Ege Denizi mavisi kalıyor gözlerinde kararan..
Bir de yalnız kör kıyılara vuran dalgaların hatrı..
Ama boşluk aynı boşluk.
Söylenecek bir şey yok artık,
İyi ki yok..
Okan KobatanKayıt Tarihi : 19.2.2026 21:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!