Üşüyorum,
Yıkık, harabe bir evin kimsesiz duvarları gibi içim
Bir zamanlar en şen kahkahaların atıldığı
Bir anne ve bir kızın sevgiyle sarıldığı
Seni düşündükçe,
Dünyanın en derin karanlığını ve en berrak aydınlığını
bir arada yaşıyorum.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta