Zamansız Şiiri - İrem Ünat

Öyle bir zaman gelecek ki,
Şiir yazmadığım tek bir parçan kalmayacak.
Her mısrada biraz sen,
Her satır arasında biraz ben yaşayacağız.

Zamansız geldin
Mevsimlere sığmadın
Hazır değildi kalbim böylesine
Bi anda başladın
İçimde biyerlerde
Ve o günden beri her cümlemde
Biraz sen , ben ve bizim izimiz var

İyi ki sen...
Hep sen.

İstiyorum ki
Elimdeki bu defter kapağını her açışımda
Seni biraz daha seveyim.
Kalemim seni anlatsın
Kelimelerim sana varsın.

Bizi bırakma.
Sahip çık bize.
Elimi öyle bir tuk ki,
karanlık bile yolunu kaybetsin.

Bazen ne kadar kırılsamda
Kırsanda
Ağlamak istediğim yer
yine senin kolların
Şimdi de sarsan beni
Gözyaşlarım boynunda kurusa
Tenine hapsolsa

Bak ...
Yine ağlıyorum.
Sevdiğimden olmalı.
Belki de bedenimin her saniye
seni istemesindendir.

Ruhum, her nefesinde seni çağırıyor.
Geçtiğim her sokakta,
Baktığım her yüzde,
Kalbim seni arıyor.

Bir yabancıyı sana benzetiyorum.
Bir anlığına dünya duruyor.

Sonra anlıyorum...

O, sen değilsin.

O an biraz daha özlüyorum seni.

Keşke sen olsan.
Hiç konuşmadan gelsen.
Gözlerime baksan.
Boynuma sarılsan.

Belki o zaman
Yarım kalan bütün şiirlerim susar,
Çünkü en güzel mısra,
Kavuştuğumuz an olur sevgilim.