Zamanla anladım Şiiri - İlyas Gültekin

Zamanla öğreniyorsun ki, tanıdığını sandığın insanlar aslında sadece sana gösterdikleri kadarmış....
O en güvendiğin, ‘asla yapmaz’ dediğin kişilerin bile içinde saklı bir karanlık varmış.
İnsanlar, çıkarları bittiğinde ya da işleri düştüğünde gerçek renklerini öyle bir seriyorlar ki önüne, tanıyamıyorsun.
Bu hayatta en zor olan şey bir insanı tanımak değil,
tanıdığın o insanın değişimine şahitlik etmekmiş.
Kimsenin eskisi gibi kalmadığını çok sonradan öğrendim...

Önce susuyorsun bir süre..
sonra kelimeler yabancılaşıyor.
Eskiden saatlerce konuştuğun insanla,
günü geliyor iki cümle bile kuramıyorsun.
En çok da ne yoruyor biliyor musun?
Hatıralar hâlâ aynı yerde, anılar aynı yerde, yaşanmışlıklar aynı yerde, ama sen artık o eski sen değilsin.
Bir zamanlar gözünün içine bakıp
“hep buradayım” diyenin,
günün birinde en uzağın olması yakıyor canını.
zaman geçtikçe şunu da öğreniyorsun tabi,
Kimse bir anda değişmiyor, istedikleri gibi biri olmayınca, içinde sakladığını daha fazla gizleyemiyor.
Sen onu eski haliyle hatırladıkça, o biraz daha yabancı oluyor sana.
Bu yüzden artık herkese aynı yerden bakmıyorsun.
Ne her söze inanıyorsun, ne de her gelene kalbini açıyorsun.
Kırgınlıklar geçmiyor ama, insan susmayı öğreniyor…
İzlemeyi tercih ediyorsun bir süre..
Sonra anlıyorsun ki...
insan en çok kendi içinde yoruluyormuş.
Kimseye anlatamadığın kırgınlıklar,
gecenin bir vakti çöküyormuş içine.
Ne kadar güçlü görünsen de, acılarını sessiz yaşıyormuşsun..
En derin yaralar, kimsenin görmediği yerde kanıyormuş.
Sonra hayat öğretiyor işte;
her kaybediş eksilmek değilmiş.
Kendini mecbur his ettiğin insanlar gidince,
omzundaki yük hafifliyormuş meğer.
İçin acısa da devam ediyormuşsun,
alışıyormuşsun eksik yaşamaya.
Biliyorum zaman hiçbir şeyi unutturmuyor,
Ama canını yaka yaka yaşamayı öğretiyor…