Zamanın Çarkları Şiiri - Adem Çavuşoğlu

Zamanın çarkları dönüyor bir yerlerde
‎Göğe çarpan kanatlarıyla
‎Kuşlar uçuyor yine.
‎Hep aynı ağacın gölgesinde
‎Yalnız seni sevmeye yetti ömrüm.
‎Biraz daha kal
‎Hele bir gül dolsun nefesime
‎Son gülü de alır gidersin
‎Geceye çoktan vuruldu kara
‎Onu vuran ellerden biri sensin.
‎
‎Oysa ne çok birikmişiz
‎Yılların kemendinde
‎Sanki az'lanan biz değilmişiz.
‎Kupkuru çöllere düşmek varken
‎Bir tomurcukta çiğlenmekte nesi?
‎Çek gözlerini gözlerimden
‎Baharın meltemine bile yabancıyım
‎Uzağım düşlerin mavisine
‎Beni çığlanan yalnızlıklara
‎ve güleç uçurumlara
‎İten ellerden biri sensin.