Son sayfalarıydı,
Rüzgarla boğuşurcasına savrulan.
Acısı;
Uçuşan umutları olamazdı.
Bazı yörelerinde dağılmış mürekpleri,
Veya o kadar ıslak ki...
Okunmak istememişçesine,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta